تأخیر در گفتار در میان کودکان دارای اوتیسم بسیار رایج است. اما در کودکان بدون اوتیسم نیز شیوع بالایی دارد.با این حال، تفاوت های بسیاری بین تاخیر گفتار در اوتیسم و سایر انواع تاخیرهای کلامی وجود دارد و در بسیاری از موارد، این تفاوت ها حتی برای افراد غیر متخصص نیز قابل تشخیص است.تاخیرهای قابل توجه در گفتار می تواند دلیلی برای نگرانی باشد، اما به هیچ وجه همیشه نشانه اوتیسم نیست. از این رو در این مقاله به بررسی تاخیر گفتار و وقعیت های مرتبط با اختلال اتیسم می پردازیم.
تفاوت تاخیر گفتار در اوتیسم
یکی از نکات مهم در این حیطه توجه به مهارتهای پیش کلامی و یا پیشگفتار نوزاد است و توجه به این امور می تواند در تفکیک تاخیر کلام از اوتیسم کمک کند.همزمان که نوزادان رشد می یابند یاد می گیرند که ارتباط کلید دریافت لذت از محیط پیرامون است و با ارتباط می توانند به هر انچه می خواهند در نوزادی برسند. از همین روی پیش از اینکه استفاده از کلام را یاد بگیرند ارتباط چشمی برقرار می کنند ،لبخند می زنند،غان و غون می کنند،غرغر می کنند و یا به هر شکل ممکن ارتباط برقرار کرده و خواسته خود را که بغل شدن و یا هر چیز دیگر هست را به دیگران می فهمانند. با بزرگتر شدن و گذشت زمان این کودکان یاد می گیرند که از زبان بیانی استفاده کنند چراکه نتایج بلاواسطه فوری و سریع تری برای انها به همراه دارد و از طرفی برای دیگران نیز بسیار قانع کننده تر هست و میزان خطای کمتری در براوردن نیاز ها و خواسته های اولیه دارد.
در کنار این ارتباط کلامی این کودکان همچنان از بغل شدن ،لبخند زدن و دیگر تعاملات اجتماعی نیز استقبال می کنند،از دیگران تقلید می کنند و بر اساس تقلید تلاش می کنند ارتباط بیشتر و موثر تری را با دیگران برقرار کنند.نکته دیگر این است که کودکان دارای رشد عادی زمان بیشتری را نیز برای این گونه ارتباط و تعامل صرف می کنند و از تنها بودن استقبال نمی کنند و اصولا تمایل دارند با دیگران باشند ،با انها بازی کنند و از کلام خود برای ادامه دادن این ارتباط و تعامل استفاده کنند.